Niedawno uczestinczyłem w uroczystości ślubnej moich znajomych.odbywająca się rewia mody i wszystko co działo się dookoła.Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant krzątający się ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też rodzinka, która robiła wszystko co w ich mocy, by całą imprezę sfocić, uporczywie przeszkadzając w uroczystości.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Poruszał się cicho po świątyni. To tu z zakamarka strzelił fotkę.To wdrapał się na górną nawę. To cicho w koncie oparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaintrygowało mnie jak on robi zdjęcia, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki błyskają, że aż jasno się robi przed oczami.Dodam, iż w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś czas, młodzi przyjechali z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na start poszły foty z podróży poślubnej. Piękne widoczki i oni, zakochani.Potem ślub i wesele - najpierw męka przy fotek z rodzinnychaparacików. Co drugie rozmyte, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyzakrywał całe zdjęcie. Na koniec pokazali ładny skórzany album. Nie było w nim tysiąca fotek, tylko parę, bądź kilkadziesiąt. Oglądanie jego nie było nudną drogą przez mękę. Każde zdjęcie piękne, czytelne, opowiadające. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Wyraźne postacie.Patrząc na ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,strzelającego foty z oddali, bez błysków i fleszy. Mogę więc powiedzieć, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.