Często spotykam się z sytuacjami, w których kiedy dowiaduję się jak na imię swemu dziecku dali jego rodzice zbiera mi się na śmiech. A to najbardziej ludzka reakcja. Często zdarza się również, iż chce mi się płakać, jestem załamany, zażenowany, po prostu nie mogę tego pojąć. O smaku się ponoć nie sprzecza, to co może nie obrzydzać mojej osobie, inni mają prawo uważać za doskonałość - i na odwrót. Grunt jednak w tym, iż jestem zdania, iż niektóre imiona tak mocno wryte są w naszych głowach, tak jednoznacznie się nam z czymś lub kimś kojarzą, że sporym ryzykiem jest chrzczenie tak swoich pociech, które na dodatek mają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z chłopcem o imieniu Adolf, i na pewno nie był z Niemiec. W swym życiu miałem możliwość uścisnąć rękę Albinowi, który kompletnie nie miał bladej skóry a także Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie zasiadając w redakcji w gazecie - i nie była to przykrywka. W sferze politycznej naszego kraju czynnie działają również panowie o ciekawie brzmiących imionach Maria - jest przecież Pan Rokita oraz nowy prezydent Komorowski - czy wam też coś tu nie gra? Jeśli chodzi o płeć piękną, moja przyjaciółka nazywa się Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. Jest też Sonia, która kojarzy mi się z małym, bezbronnym szczurkiem, którego trzyma się w terrarium, a także Żaklina, której imię ledwo przechodzi mi przez usta. Uważam, że im dłużej i mocniej rodzice dumają nad imionami dla swych pociech, tym gorsze są tego rezultaty.